شب دشمن

می آیم از راههای دور

با من طراوت جوانه ای سر نکشید از خاک

می آیم و اندوه سفر

در من ریشه می زند

راستی غیر از دروغ شیرین خوابها

                                      چیزی نبود

سایه های شب می گسترد بال

با تل انبوه آه

سر می رسد حسرت

این مسیر طولانی به کجا می برد مرا

 لبهای سکوت قاصدک

نمی پاشد از بار خنده ها چرا

بی آنکه ببارد اشکی از جدایی ها

                    باور نمی کند کسی

                        که من تنهایم چرا

/ 0 نظر / 5 بازدید